عاشقتم همیشه بانوی قصه هامی

تو لحظه های بی تو دلم همیشه میگیره

پرنده دل من توی قفس میمیره

بی تو همش زمستون بهار نداره سالم

ببین اسیر دردم بی تو خرابه حالم

دوباره بغض گریه راه گلومو بسته

بازم غم عشق تو بغض منو شکسته

وقتی گذاشتی رفتی تنهای تنها شدم

گریون و غم گرفته اسیر غم ها شدم

همیشه خواب میبینم تو مونس شبامی

اومدی باز کنارم همدم لحضه هامی

بی تو همش زمستون بهار نداره سالم

ببین اسیر دردم بی تو خرابه حالم

دوباره بغض گریه راه گلومو بسته

بازم غم عشق تو بغض منو شکسته

با تيشه خيال تراشيده ام تو را

در هر بتي که ساخته ام ديده ام تو را

از آسمان به دامنم افتاده آفتاب ؟

يا چون گل از بهشت خدا چيده ام تو را ؟

هر گل به رنگ و بوي خودش مي دمد به باغ

من از تمام گل ها بوييده ام تو را

رؤياي آشناي شب و روز من !

در خواب هاي کودکي ام ديده ام تو را

از هر نظر تو عين پسند دل مني

هم ديده ، هم نديده ، پسنديده ام تو را

زيبا پرستي دل من بي دليل نيست

زيرا به اين دليل پسنديده ام تو را

با آنکه جز سکوت جوابم نمي دهي

در هر سؤال از همه پرسيده ام تو را

از شعر و استعاره و تشبيه برتري

با هيچ کس به جز تو نسنجيده ام تو را

یه نفر تو قاب چِشماش

عکسای منو میذاره

میخواد عاشقش بشم من

چه دل زلالی داره

یه نفر آبی آبی

عاشق ستاره چیدن

داره دنبالم میگرده

پُرِ از حس رسیدن

پُرَمَ از نم نمِ بارون مثه ابر نوبهارم

پُرَمَ از شبنمِ احساس میمیرم اگه نبارم

یه نفر که با نگاهش

منو یادِ آینه انداخت

میونِ دریای چشماش

قایقی از عشق برام ساخت

یه نفر که خیلی خوبه

یه نفر که مهربونه

میخواد عاشقش بشم من

میخواد عشق من بمونه

سال نو بر همه دوستان مبارك. سالي شاد و نيكو داشته باشيد.
اينهم شعر بهار غم انگيز هوشنگ ابتهاج كه بس زيباست:

بهار آمد ، گل و نسرین نیاورد
نسیمی بوی فروردین نیاورد
پرستو آمد و از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست ؟
چه افتاد این گلستان را ، چه افتاد ؟
که آیین بهاران رفتش از یاد
چرامی نالد ابر برق در چشم
چه می گرید چنین زار از سر خشم ؟
چرا خون می چکد از شاخه ی گل
چه پیش آمد ؟ کجا شد بانگ بلبل ؟
چه درد است این ؟ چه درد است این ؟ چه درد است ؟
که در گلزار ما این فتنه کردست ؟
چرا در هر نسیمی بوی خون است ؟
چرا زلف بنفشه سرنگون است ؟
چرا سر برده نرگس در گریبان ؟
چرا بنشسته قمری چون غریبان ؟
چرا پروانگان را پر شکسته ست ؟
چرا هر گوشه گرد غم نشسته ست ؟
چرا مطرب نمی خواند سرودی ؟
چرا ساقی نمی گوید درودی ؟
چه آفت راه این هامون گرفته ست ؟
چه دشت است این که خاکش خون گرفته ست ؟
چرا خورشید فروردین فروخفت ؟
بهار آمد گل نوروز نشکفت
مگر خورشید و گل را کس چه گفته ست ؟
که این لب بسته و آن رخ نهفته ست ؟
مگر دارد بهار نورسیده
دل و جانی چو ما در خون کشیده ؟
مگر گل نو عروس شوی مرده ست
که روی از سوگ و غم در پرده برده ست ؟
مگر خورشید را پاس زمین است ؟
که از خون شهیدان شرمگین است
بهارا ، تلخ منشین ،خیز و پیش ای
گره وا کن ز ابرو ،چهره بگشای
بهارا خیز و زان ابر سبک رو
بزم آبی به روی سبزه ی نو
سر و رویی به سرو و یاسمن بخش
نوایی نو به مرغان چمن بخش
بر آر از آستین دست گل افشان
گلی بر دامن این سبزه بنشان
گریبان چاک شد از ناشکیبان
برون آور گل از چاک گریبان
نسیم صبحدم گو نرم برخیز
گل از خواب زمستانی برانگیز
بهارا بنگر این دشت مشوش
که می بارد بر آن باران آتش
بهارا بنگر این خاک بلاخیز
که شد هر خاربن چون دشنه خون ریز
بهارا بنگر این صحرای غمناک
که هر سو کشته ای افتاده بر خاک
بهارا بنگر این کوه و در و دشت
که از خون جوانان لاله گون گشت
بهارا دامن افشان کن ز گلبن
مزار کشتگان را غرق گل کن
بهارا از گل و می آتشی ساز
پلاس درد و غم در آتش انداز
بهارا شور شیرینم برانگیز
شرار عشق دیرینم برانگیز
بهارا شور عشقم بیشتر کن
مرا با عشق او شیر و شکر کن
گهی چون جویبارم نغمه آموز
گهی چون آذرخشم رخ برافروز
مرا چون رعد و توفان خشمگین کن
جهان از بانگ خشمم پر طنین کن
بهارا زنده مانی ، زندگی بخش
به فروردین ما فرخندگی بخش
هنوز اینجا جوانی دلنشین است
هنوز اینجا نفس ها آتشین است
مبین کاین شاخه ی بشکسته خشک است
چو فردا بنگری ، پر بید مشک است
مگو کاین سرزمینی شوره زار است
چو فردا در رسد ، رشک بهار است
بهارا باش کاین خون گل آلود
بر آرد سرخ گل چون آتش از دود
بر آید سرخ گل ، خواهی نخواهی
وگر خود صد خزان آرد تباهی
بهارا ، شاد بنشین ، شاد بخرام
بده کام گل و بستان ز گل کام
اگر خود عمر باشد ، سر بر آریم
دل و جان در هوای هم گماریم
میان خون و آتش ره گشاییم
ازین موج و ازین توفان براییم
دگربارت چو بینم ، شاد بینم
سرت سبز و دل آباد بینم
به نوروز دگر ، هنگام دیدار
به آیین دگر آیی پدیدار

از طرف خودم

به خودم

مرا دریاب!!!

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام،

                                       آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

میدهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا،

                           خانه کوچک ما

                                       سیب نداشت

حمید مصدق

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاك غریب ...

**********************

باران كه بزندتازه آسمان می‌شود

 عین این دل من، 

بی‌ستاره و مه‌آلود،

آنوقت این دل بی‌همراه

می‌خواهد كه بخواند

نمناك، چون نوای باران؛

می‌خواهد كه آواز در آواز باران بیفكند،

چندان كه آسمان هم نداند؛

 این نوا از كدامین برآمده!

به‌گاه رعد اما،

سكوت می‌كند این دل،

كه شهرآشوب نمی‌داند!!!

  ***********************

  من خواب نیستم!

      خاموش اگر نشستم                              

                                    مرداب نیستم!

     روزی که بر خروشم و زنجیر بگسلم

                         روشن شود که آتشم و آب نیستم!