میخوام بگم از اون راز از اون قصه ی پنهون

از اون معنی سختی که میشه خیلی آسون

شدم رها دوباره تو اون فضای ساده

دوباره این خیابون و من همون پیاده

نشد که باشه با تو تموم بودن من

نشد که تو ببینی غم سرودن من

نشد که حس کنم من تو رو تا بینهایت

رو دستای خیالم یه حدسه از لطافت

تو   آغوشم  یه حجم از تصور حضورت

تو کوچه های بارون پر از عطر عبورت

شاید تقدیر ما بود شاید رسم همیشه

شاید اون موقع میشد ولی حالا نمیشه

تو رفتی و گذشتی تو رو ستاره هایی

من هر جایی که باشم تو نبض لحظه هایی

تو یه لبخند زیبا تویه شبنم پاکی

تو شادی طراوت رو غصه های خاکی

تو ای یاس سپیدم تو را خدانگهدار

اسم باشکوهتو گفتم برای آخرین بار.

من و پاييز

تو هم ، همرنگ و هم درد مني اي باغ پائيزي!

تو بي برگي و من هم هم چون تو بي برگم

چو ميپيچد ميان شاخه هايت هويهوي باد-

به گوشم از درختان هاي هاي گريه مي آيد

مرا هم گريه ميبايد-

مرا هم گريه ميشايد

كلاغي چون ميان شاخه هاي تو فرياد بر دارد

به خود گويم كلاغك در عزاي باغ عريان تعزيت خوان است

و در سوك بزرگ باغ ، گريان است

*

به هنگام غروب تلخ و دلگيرت-

كه انگشتان خشك نارون را دختر خورشيد ميبوسد

و باغ زرد را بدرود ميگويد-

دود در خاطرم يادي سيه چون دود-

به ياد آرم كه : با((او)) مرا وقتي وداع جاوداني بود

و همراه نگاه ما-

غمين اشك جدايي بود و رنج بوسهِِ بدرود .

*

تو هم ، همرنگ و هم درد مني اي باغ پائيزي!

دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهي مانده-

و دست بينواي شاخه هايت خالي از برگ است

تنت در پنجه مرگ است

مرا هم برگ و باری نیست

ز هر عشقی تهی ماندم

نگاهم در نگاه گرم یاری نیست.