تو این روزها ما آدما گل نمی دیم به دست هم

این روزها دیگه همه صحبت بی وفایی 

ورد زبون همه آدمها تنهایی و جدایی

هر کی به فکر خودشه همدلی معنا نداره

حتی دیگه بی بهونه عشق میره تنهات میزاره

یکی بیاد داد بزنه که دوره دوره وفاست

دشمنی معنا نداره دنیا پر از صلح و صفاست

من میمونم تا که نگن عشق دیگه بی دووم شده

من میمونم تا که نگن دوره عشق دیگه تموم شده

من میمونم تا که بگم دوست داشتنم حقیقته

برای اعتبار عشق همین خودش غنیمته

یکی بیاد یکی بیاد تا اخر عاشق بمونه

دلزده و خسته نشه دل کسی رو نشکونه

من میمونم تا بدونم عاشق و با وفا کیه

تا که دیگه کسی نگه یه دل با صفا چیه

دیگر خودم هم تحمل

توجیه های سمج افکارم را ندارم

با خورشید بیگانه ام

اری خورشید

همان اهنگ بی منت طلوع

من او را شناختم

اما نه حالا.....

ای عقربه های هشدار

من کجای این

سپید آلود شب خوابم

درهای ذهنم

به سوی هر مهمان عقل بسته اند

و دختر شعر

بازیچه غمهای بی خیالی است

میخواهد بگریزد ولی نمیتواند

او چه کند

با تزویر دورنگی عشق؟؟؟؟

دل من دير زماني است که مي پندارد:

"دوستي" نيز گلي است، 

مثل نيلوفر و ناز،

ساقه ترد و ظريفي دارد.

 بي گمان سنگدل است

آنکه روا مي دارد

جان اين ساقه نازک را

- دانسته -

بيازارد

پیشانی ام را بوسه زد در خواب هندویی

شاید از آن ساعت طلسمم کرده جادویی

شاید از آن پس بود که احساس می کردم

در سینه ام پر می زند شبها پرستویی

شاید از پس بود که با حسرت از دستم

هر روز سیبی سرخ می افتاد در جویی

از کودکی دیوانه بودم ، مادرم می گفت

از شانه ام هر روز می چیده است شب بویی

نام تو را می کند روی میز ها هر وقت

در دست آن دیوانه می افتاد چاقویی

بیچاره آهویی که صید پنجه ی شیریست

بیچاره تر شیری ، که صید چشم آهویی

اکنون ز تو با نامیدی چشم می پوشم

اکنون ز من با بی وفایی دست می شویی

آیینه خیلی هم نباید راست گو باشد

من مایه رنج تو هستم ، راست می گویی