اما یاد گرفته ام

که در فاصله ها باید چشمان را بست

اوج گرفت

و دست دوستی را به گرمی فشرد

باشد که خدایمان محبت ها را جاودانه سازد

و دیگر هرگز فضای خالی انگشتانی

بی گرمی دست دوستی

در هوای سرد این دنیا معلق نماند....  

                 آبی تر از آنیم که بیرنگ بمیریم

                                 از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم 

                 تقصیر کسی نیست که اینگونه غر یبیم

                              شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم