حرفهای تنهایی

	حرفهای تنهایی

به یاد یاد گل پرپر شده سعید

(این نوشته بر گرفته از وبلاگ خواهرم است)

12ماه گذشت از اخرين روزي كه دعا كردم

از اخرين روزي كه التماس كردم به خدا تا شايد

دنيايش بايستد تا شايد قطار سرنوشتش را متوقف كند

تا قلم را از دست انك ميگويند سرنوشت را مينويسد بگيرد

اما نه اشكهايم نه دعاهايم ونه التماسم هيچ كدام نتوانستند

تا دنيا را نگه دارند...

من اينجا روي زمين تو را از دست دادم

اما انتظار داشتم كسي در اسمان صدايم را بشنود

چه بيهوده بود...

روزهايم به سختي شب ميشوند وشبهايم بي انكه نشاني

از تو حتي در خواب داشته باشند صبح ميشوند

12 ماه قبل فكر ميكردم بي تو هرگز نفس نخواهم كشيد

اما12 ماه است كه هنوز خورشيد از جاي هميشگي

اش طلوع ميكند و من نفس ميكشم

بي تو...

به كسي ميمانم كه گويي از خوابي طولاني

برخواسته است گويي كابوسي را پشت

سرگذاشته در و ديوار اين شهر چقدر اشنايند

صبر كن من با كسي كه دنيايش بودم كه دنيايم بود

از خيابانهاي اين شهر گذشته ايم اما امروز...

چه تلخ است بي تو رفتن. از آن روزها...

جز طپش هاي گاه و بي گاه قلب خسته ام كه به ياد

خاطراتمان ميافتد دستهايي كه ميلرزند نگاهي كه خيره مانده

و دلي كه قول داده ديگر نلرزد چيزي بجا نمانده

كاش ميشد زمان را به عقب برگردانم حالا...آن روز

كابوس من شده12 ماه از ان كابوس تلخ

تير ماه ميگذرد حتما ميداني كه تقريبا همه چيز ها

را يكبار بي تو تجربه كرده ام اولين پاييز اولين زمستان

اولين بهار و حالا اولين تابستان بي تو

ميبيني...

هنوز هم باور نميكنم

من و عذاب...

من و تنهايي...

كسي هست كه مرا بيدار

كند و بگويد:

چقدر ناله ميكردي درخواب

كابوس ميديدي؟؟

برای شادی روح سعیدم صلوات بفرستید.